Informacje
Strajki
W 1905 r. na skutek wiadomości o klęsce w wojnie z Japonia w Rosji spotęgowało się wrzenie rewolucyjne. W zakładach putiłowskich w Petersburgu wybuchł strajk. 19 I 1905 r. podczas święta Jordanu oddano strzał armatni w stronę pałacu Zimowego gdzie przebywał cesarz w towarzystwie wojskowych. Śledztwo nie wykazało winowajcy, przypuszczano jednak że to był zamach który miał być sygnałem do rozpoczęcia rewolucji.
Pop Hapon zapewniał robotników o życzliwości cara i rządu dla ich interesów, postanowił przekonać ich że jego polityka jest słuszna i zdecydował się zaprowadzić tłum do cara. Masy ludowe wierzyły ze carowie są prawdziwymi przyjaciółmi ludu, że są „dobrzy” tylko mają „złych doradców”. Zatem lud musi pójść do cara i otworzyć mu oczy, a gdy ten zobaczy czego naprawdę chcą jego poddani na pewno spełni ich życzenia.
Krwawa niedziela
Hapon otrzymał od socjaldemokratów petycję którą miał wręczyć carowi. Hapon poinformował po zamiarze zoczenia petycji władze administracyjne, które przygotowały armaty i kartacze. 22 I 1905 tłumy robotnicze zebrały się na przedmieściu i prowadzone przez ubranego w szaty duchowne Hapona niosącego krzyż w ręku, ruszyły w stronę Pałacu Zimowego niosąc sztandary i święte ikony, niektórzy zaś nawet portrety cara chcąc udowodnić że nie są rewolucjonistami.
Tłum dotarł do pałacu zimowego nie wiedząc nawet ze cara tam nie ma gdyż wyjechał przezornie do Carskiego Sioła. Oficerowie wzywali tłum do rozejścia się lecz nikt nie chciał ich posłuchać. W końcu rozległy się strzały z karabinów. Tłum zaczął uciekać, a że nie było jak, właśnie ze względu na wielką masę tłumu, to trup ścielił się gęsto. Wśród ofiar było wiele kobiet i dzieci. Hapona który jakoś uniknął kul, robotnicy wyprowadzili z placu i tego samego dnia napiszą odezwę wzywającą lud do walki. Wkrótce przez Finlandię Hapon przedostał się za granice i dotarł do Paryża.
Gdy zaczęło mu brakować pieniędzy nawiązał tam stosunki z miejscową agenturą ochrany, która sprowadziła go z powrotem do Rosji by nadal mógł odgrywać podwójna rolę. Został zdemaskowany jeszcze w Finlandii przez socjalistów-rewolucjonistów którzy czekali na niego i go powiesili udowodniwszy mu zdradę.
Dalsze zamieszki
Władze tymczasem zorganizowały farsę polegającą na stworzeniu sztucznej „delegacji” robotniczej która złożona z kilkudziesięciu osób udała się do cara z „przeprosinami” i deklaracją lojalności. Car po powrocie do Petersburga przyjął ich łaskawie. Ale to nie był koniec, przeciwnie dopiero teraz rewolucja się rozpoczęła.
Partie socjalistyczne zorganizowały kolejne demonstracje od Rygi po Władywostok i od Kaukazu do Archangielska. Fala strajków ogarnęła więc całe państwo. Na przełomie stycznia i lutego 1905 r. ruch rewolucyjny poczynił wielkie postępy i ogarnął nie tylko miasta ale wieś. W III 1905 r. rząd ogłosił ukaz carski który nakazywał ministrowi Bułyginowi ustalenie planu reform.